Trzy najważniejsze nazwiska twórców greckiej tragedii antycznej

Trzy najważniejsze nazwiska twórców greckiej tragedii antycznej  to: Ajschylos, Sofokles (jego najbardziej znane tragedie to „Król Edyp" i „Antygona" oparte na legendach tebańskich związanych z rodem Labdakidów), Eurypides.
Konstrukcja formalna tragedii opierała się na kilku wyznacznikach, kształtujących jej formę, treść, język. Po pierwsze, w tragedii obowiązywała zasada trzech jedności:
 jedności czasu (akcja ograniczała się do czasu między wschodem a zachodem słońca, maksimum stanowił okres dwudziestu czterech godzin), jedności miejsca( cała akcja rozgrywała się w jednym pomieszczeniu, np. na zamkowym dziedzińcu, w komnacie itp. o innych wydarzeniach donosili pojawiający się na scenie posłańcy)
jedności akcji(akcja musiała być jednowątkowa, rozgrywała się wokół jednego wydarzenia).
Drugą charakterystyczną cechą tragedii greckiej było występowanie chóru- pozostałości po pierwocinach tragedii, a więc chóralnych dytyrambach na cześć Dionizosa. Chór jest przewodnikiem widza po tragedii, wprowadza bohaterów, tłumaczy poszczególne epizody i tragiczne zakończenie.
Jedną z naczelnych zasad literatury greckiej, obowiązującej w tworzących ją gatunkach jest także zasada decorum, a więc doboru odpowiedniego języka- wysokiego lub niskiego stylu- do odpowiedniej tematyki- również wysokiej lub niskiej.
Tragedie ukazywały dzieje osób wysoko urodzonych i bogów, styl musiał być więc godny takich postaci- bardzo poważny, pełen patosu, wzniosłych zwrotów, słów i skomplikowanych konstrukcji składniowych. W komedii, której bohaterami byli przedstawiciele ludu, niewolnicy, ladacznice- język był bardzo prosty, pełen niewybrednych żartów i aluzji.
Co więcej, zasada decorum związana była z zasadą estetycznej czystości i jedności. Utwór musiał być albo w całości w stylu wysokim, albo w całości w niskim. Nie wolno było przeplatać ze sobą motywów tragicznych i komicznych. Rzeczywiste losy ludzi odbijały się w zwierciadle dramatu, tragedii, sztuki. Silny związek z rzeczywistością widoczny był także w nadrzędnej funkcji tragedii, czyli wpływ na uczucia widzów i na ich oczyszczenie. Widzowie przez odczuwaną litość wobec tragicznych bohaterów i trwogę przed ich losem, przed wyrokami fortuny wewnętrznie się oczyszczali.
Obok tragedii istniały jeszcze dwa gatunki dramatyczne- komedia oraz dramat satyrowy. Komediami to utwory, których tematyka i wymowa są bardzo pogodne, lekkie, posiadające szybką, dynamiczną akcję. Komedie- w odróżnieniu od tragedii, mają także pomyślne zakończenie. Komedia była od początku przeciwwagą dla tragedii, w miejsce patosu, wzniosłości i ścisłych rygorów kompozycyjnych wprowadzała groteskę, satyrę, śmiech odsłaniający ludzkie wady i przywary.
Dramat antyczny odegrał bardzo istotna rolę w rozwoju tego rodzaju literackiego w późniejszych epokach. Oprócz tragedii w starożytności pisano także pieśni zwane odami, wiersze liryczne, elegie itp.