Mity starożytnych Greków

Mity starożytnych Greków, w których odzwierciedlone zostały archetypiczne pragnienia ludzi, sprowadzające się do marzeń o nieśmiertelności, wyjątkowej sile, odwadze, o umiejętności wzbicia się ponad przeciętność, ponad bogów lub dosłownie ponad chmury do słońca to specjalna grupa mitów. Obejmuje ona np. mit o nieśmiertelność Syzyfie, który uwięził Tanatosa- boga śmierci, o pierwszych lotnikach- Dedalu i Ikarze, o niezwykłej miłości, która niemal pokonała śmierć- Eurydyki i Orfeusza, który dzięki pięknej grze na lirze starał się uwolnić ukochaną z Hadesu. Wszystkie te opowieści pokazują ludzi niezwykłych, śmiało walczących o realizację swoich marzeń, nieustępliwych, wybitnych. To ideały siły i uporu, do jakich chciał w swojej niedoskonałości zmierzać zwykły człowiek. Taką samą funkcję pełniły opowieści o nadludzkich herosach- o posiadającym niespotykaną siłę Herkulesie, wykonawcy dwunastu, z pozoru niewykonalnych prac, o niezwykłym w swej odwadze Tezeuszu- pogromcy straszliwego Minotaura.
Mitologia antyczna rozpoczyna się opowieścią o stworzeniu świata, a więc o początku wszystkiego. Rodzi się z chaosu znany nam dzisiaj kosmos, a razem z nim pojawiają się pierwsi bogowie, którzy natychmiast zaczynają walkę o władzę nad światem. Pierwsi bogowie, jacy wyłonili się z Chaosu to Uranos i Gaja. Bóg nieba i bogini ziemi mają liczne potomstwo, jednak Uranos, widząc potwory wychodzące z łona jego żony i bojąc się utraty władzy, pozbywa się wszystkich swoich dzieci, strącając je w przepaść Tartaru. Jedynym ocalałym jego potomkiem jest Kronos. Sięga on po władzę. Pokonuje ojca, haniebnie go okaleczając, pozbywając możliwości płodzenia i sam wstępuje na tron. Kronos dla pewności zabija swoje potomstwo z Reą i pożera niemowlęta. Zrozpaczona Rea chce ocalić choćby jedno, które pomści swoje rodzeństwo, dlatego, gdy przychodzi na świat mały Zeus, matka daje mężowi zamiast ciała dziecka kamień owinięty w pieluszki. Samo dziecko wysyła zaś w odległe miejsce, aby w tajemnicy dorosło i wówczas będzie mogło zmierzyć się z okrutnym ojcem. Zeus wychowuje się pod opieką niezwykłej kozy, Amaltei, po której śmierci pozostaje wiecznie napełniający się jadłem róg, a także  egida- tarcza, której powierzchnia obleczona została skórą zmarłego zwierzęcia. Dorosły Zeus odbiera ojcu władzę i zmusza go, by wypluł całe jego rodzeństwo, a więc Posejdona- boga mórz i oceanów, Hadesa- boga świata umarłych, Herę- przyszłą żonę Zeusa, Hestię- boginię domowego ogniska, Demeter- boginię płodów rolnych. Zeus został władcą całego świata i zwierzchnikiem wszystkich bogów. Po podzieleniu władzy wszyscy zamieszkali na górze Olimp, skąd mieli doskonały widok na to, co działo się na ziemi.  Bogowie byli trochę jak ludzie, mieli swoje wady i słabości. Posiadali jednak nieśmiertelność, którą zapewniało im spożywanie nektaru zwanego ambrozją. Kłócili się często między sobą, czynili sobie różne złośliwości. Mieli także ulubieńców wśród ludzi.