Literatura i kultura antyczna

Literatura i kultura antyczna  - jej centralnym pojęciem jest właśnie pojęcie mitu. Mit rozumiany jest tu jako fabuła, opowiadanie pochodzące z czasów pierwotnych, czasów kształtowania się danej społeczności, w której wyrażają się kultywowane przez ową społeczność wierzenia i przyjmowana przez nią wizja świata. W skład owych wierzeń i wizji wchodzą przedstawienia powstania świata i całej ludzkości, katalog bóstw wraz z ich pochodzeniem i funkcją, prawa i przyczyny zjawisk świata, natury otaczającej człowieka. W tym sensie realizują się w nim różne funkcje społeczne i religijne- prymarnej funkcji sakralnej (mity jako zbiór wierzeń, przedstawień bóstw i poświęconych im obrzędów) oraz funkcji sekundarnych, wynikających z formuły wierzeń- poznawczej (powstanie świata, człowieka, zjawisk naturalnych jako wydarzenia związane ściśle z dziejami bogów) a także światopoglądowej (mity jako zbiór praw, przestróg i nakazów, jako obraz ludzkiego życia i ludzkiej społeczności. Także sposób pojmowania świata.
Drugim waznym dziełem antyku jest Biblia. Uznaje się ją za najważniejszą, świętą księgą Chrześcijan. Składa się ona z dwóch zasadniczych części- Starego Testamentu- ksiąg wspólnych dla Chrześcijan i Żydów oraz Nowego Testamentu- ksiąg świętych wyznania chrześcijańskiego. Biblia- zbiór ksiąg (to dokładnie- "księgi" oznacza w języku greckim jej tytuł) łączy w sobie wiele ważkich funkcji. Po pierwsze jest księgą świętą, co oznacza, że zawiera w sobie świadectwo wiary, przedstawia Boga i związany z nim, podległy mu Świat, że przedstawia prawdy wiary, obrzędy, tradycje, najważniejsze prawa wynikające z opisywanego kultu. W tym sensie należy do sfery sacrum, wraz z należną jej czcią i odpowiednim traktowaniem. Chrześcijanie i Żydzi wierzą, że treść w niej zawarta jest prawdziwym Słowem Boga Stwórcy, który w ten sposób przemawia do swoich wyznawców. Ale Biblia jest także niezwykle piękną "powieścią" o człowieku, o jego historii, dziejach narodu wybranego w szczególe i każdego człowieka mierzącego się ze złem i poszukującego dobra- w ogólności.
Od średniowiecznych czasów dokonywano tłumaczeń fragmentów lub całej biblii na język polski. Najczęściej tłumaczony był psałterz. Najwcześniejsze są przekłady Psałterza- np. Psałterz floriański, puławski. Najstarszym przekładem jest należąca do drugiej żony Władysława Jagiełły, pochodząca z początku piętnastego wieku Biblia Królowej Zofii. Następnie szesnastowieczna Biblia Leopolity. Pojawiają się także przekłady reformatorskie, jak na przykład kalwińska "Biblia brzeska" (1563 r.), czy ariańska "Biblia nieświeska" (1572 r.), "gdańska" wydana przez zgromadzenie protestanckie w 1632 roku. Najdoskonalszym przekładem Pisma Świętego jest tłumaczenie dokonane przez Jakuba Wujka, wydane w 1599 roku. Przekład ten obowiązywał w kościele polskim aż do połowy dwudziestego wieku, kiedy to wydano obowiązujący obecnie przekład- Biblię Tysiąclecia. Ten ostatni przekład dokonany został z pism oryginalnych, pozostałe z łacińskiej Vulgaty.