Literatura powstała na terenie starożytnej Grecji

Literatura powstała na terenie starożytnej Grecji i basenu Morza Śródziemnego od czasów najdawniejszych (ok. IX w. p.n.e.). W jej rozwoju można wyróżnić 4 główne okresy: archaiczny, klasyczny (attycki), hellenistyczny (aleksandryjski) i rzymski.
Okres archaiczny (ok. IX w. p.n.e. - początek V w. p.n.e.). Grecy na nowo odkrywają pismo i alfabet. Alfabet grecki pochodził prawdopodobnie od Fenicjan. W tym właśnie języku Homer spisał swoje pierwsze dzieła- eposy. Najlepiej rozwijającym się miastem pod względem pisma i literatury była Sparta. Potem jednak nastąpił jej upadek kulturalny. Był on tak duży że zaczęto sprowadzać poetów z innych państw. W tym też czasie powstaje poemat liryczny, który był śpiewany do gry na lirze. Prawdziwy rozwój prozy rozpoczął się jednak wraz z rozkwitem nauk : filozofia, geografia, prawo, historia.
W okresie klasycznym poeci coraz częściej wędrują po całej Grecji i piszą utwory już nie osobiste lecz dla uczczenia konkretnej okazji, wydarzenia. Powstaje teatr i sztuki teatralne: tragedia, stara komedia, dramat satyrowy.
Tragedia zajmowała się konkretnymi tematami, najczęściej miała związek z religią.
Komedia pokazywała bieżące zwyczaje, wydarzenia i zagadnienia polityczne, okraszone kpinami i obelgami (bardzo niewybrednymi, często obraźliwymi), a stylistyka była o wiele luźniejsza niż w tragedii. Proza zaczyna się rozwijać. Zaczynają powstawać różne formy literackie: hymn, pean, tren, epigram, epinikon. Powstają różne pomysły teatralne i sztuki dramatyczne.
W okresie hellenistycznym powstaje Nowa Komedia, jest bardziej łagodna od Starej komedii. Nie zajmuje się ona już polityką lecz moralizowaniem.
Okres rzymski to dalszy rozkwit prozy. Grecy znajdują się pod panowaniem Rzymian, a w Rzymie następuje moda na kulturę grecką. Sztuka grecka i literatura przezywa odrodzenie.
Religia starożytnej Grecji to religia politeistyczna. Była to wiara w wielu bogów.
Religia ta formowała się już w okresie mykeńskim. Plemiona greckie roznosiły wyobrażenia religijne wszystkim Indoeuropejczykom np. wiarę w najwyższe bóstwo- boga nieba, światła i pogody. Był to Zeus.
Grecy dostając się w sferę wpływów kulturalnych Krety przejęli z religii Minojczyków kult bogini - matki, którą prawdopodobnie utożsamiali z Demeter. Przejęli rodzaj miejsc kultu (szczyty gór, groty, polany leśne i święte gaje) oraz formy niektórych obrzędów religijnych: ofiary, modlitwy i procesje, które na gruncie greckim były ulubioną formą oddawania czci bogu.
O poczynaniach i sposobie życia bogów opowiadały mity.
Stały się one główną treścią literatury Greków.
Pewien ład w mitologii greckiej zaprowadził Hezjod (VIII/VII w. p.n.e.), który w swojej Teogonii przedstawił genealogię bogów i powstanie świata.
Migracje ludności powodowały powstawanie nowych bogów. Mieli oni charakter członków rodziny boskiej i każdy z nich miał określone zdolności. Wokół tych bogów powstawały także przeróżne mity co doprowadziło do chaosu.