Liryka antyczna stanowiła ważny dział literatury.

Liryka antyczna stanowiła ważny dział literatury. Główni jej przedstawiciele to:
Tyrtajos żyjący w VII w p.n.e., znany również pod łacińskim brzemieniem imienia - Tyrteusz. Znany przede wszystkim jako piewca patriotyzmu (stąd określenie - poezja tyrtejska). Znany jako symbol poety - bojownika. Z pięciu ksiąg jego twórczości do naszych czasów zachowało się około 150 wersów. Jego elegie zagrzewały Spartan do walk z Meseńczykami. W polskiej poezji spotykamy się z tyrteizmem w okresie niewoli XIX wieku.
Symonides  z przełomu VI/V w p.n.e. Twórca pieśni chóralnych, choć uprawiał również liczne, inne gatunki liryczne. Znany jest  jako piewca władców i uroczystości dworskich. Starożytni cenili go za umiejętność wzbudzania litości i szlachetny patos. Jest także autorem licznych epigramatów. Jego utwory uczą pojmowania życia bez przesadnej troski o przyszłość, której i tak nikt nie zna i która może się różnie zmieniać.
Safona żyła na przełomie VII/VI w p.n.e., mieszkała na wyspie Lesbos, z dziewczętami, które były jej uczennicami. Przez starożytnych była określana mianem "poetka". Stosowała tzw. "strofę saficką" (czwarty wers urywał się w połowie, trzy wersy 11-zgłoskowe i 1 wers 5-zgłosowy). Z dziewczętami łączył ja kult Afrodyty i zamiłowanie do piękna oraz serdeczna przyjaźń (późniejsze podejrzenia o "niezdrową miłość"). Z bogatej twórczości Safony (9 ksiąg, około 9000 wersów) obejmujących pieśni weselne, hymny, modlitwy, pieśni miłosne, zachowało się w całości klika utworów i wiele fragmentów.
Anakreont żyjący w VI w p.n.e., iewca wina i miłości. Związany ściśle z życiem dworskim władców. Jego poezja znalazła wielu naśladowców (gatunek nazwany od imienia poety – anakreontykiem). Postawa żartobliwa, konwencjonalna gra miłosna, flirty, postawa żartobliwego dystansu, powtarzające się charakterystyczne obrazy i motywy (topos miłości, eros). Jego wiersze opiewają radość życia, beztroskę.
Horacy był pierwszym poetą rzymskim, któremu udało się zdobyć tak ogromną sławę. Przed wydaniem jego Pieśni w roku 23 p.n.e. liryka rzymska była dość uboga, nawet jeśli zaliczymy do niej również elegie, jamby czy szeroko pojętą melikę. Nie dorównywała swym poziomem literaturze greckiej. Dopiero pod koniec I w .n.e. rzymski teoretyk wymowy i krytyk literacki Kwintylian wypowiedział się bardzo pochlebnie o Horacym.
Horacjanizm jest to nurt w poezji, który nawiązuje do twórczości rzymskiego poety - Horacego. Można wyróżnić trzy główne prądy charakteryzujące ten nurt:
-refleksyjność oraz powściągliwość w wyrażaniu uczuć (tu również dążenie do panowania nad emocjami odbiorcy),
-dążenie do formy doskonałej w połączeniu z prostym stylem,
-wykorzystywanie motywów zaczerpniętych z mitologii (tu również korzystanie ze wzorców poezji greckiej).
Naśladowcami horacjańskiego stylu byli między innymi: Franciszek Petrarka, Jan Kochanowski, Szymon Szymonowic. Horacy zasłynął przede wszystkim jako twórca pieśni zwanych odami.