?Antygona? Sofoklesa.

Jedną z najbardziej znanych tragedii antycznych jest „Antygona” Sofoklesa.
Fabułę swej tragedii oparł on na legendzie związanej z rodem Labdakidów. Synowie Edypa Eteokes  i Polinejkes posprzeczali się o to, kto ma sprawować władzę w Tebach. Eteokles wygnał brata z kraju, a ten udał się do Argos, gdzie pojął za żonę córkę króla Adrasta. Nakłonił króla by pomógł mu zaatakować Tebyi zdobyć władzę. Siedmiu wodzów dowodziło wyprawą na miasto Eteokla. Walka była krwawa i zacięta. Obaj bracia zginęli. Ich krewny - Kreon objął władzę. Aby ukarać Polinejkesa rozkazał pochować ciało Eteokla i złożyć ofiarę ku jego czci, natomiast Polinik miał być pozostawiony na pastwę psów i ptaków. Nie można było go pogrzebać, gdyż groziła za to kara śmierci. Okazało się jednak, że ktoś sprzeniewierzył się prawu królewskiemu, pochował zmarłego i oddał mu należną cześć. Strażnicy przywiedli przed oblicze władcy Antygonę - córkę Edypa - sprawczynię niedozwolonego czynu. Antygona bowiem broniła praw boskich, które nakazują oddawać zmarłym należną im cześć.
Kreon jednak, przekonany, że w ten sposób broni swej praworządności, wydał wyrok skazujący córkę króla Edypa na śmierć poprzez zamurowanie. Decyzja ta okazała się być brzemienną w skutkach. Na wieść o śmierci Antygony, Haimon popełnił samobójstwo. Posłaniec przyniósł tę straszną wiadomość do pałacu. Eurydyka - matka Haimona przez przypadek usłyszała tę przerażającą informację. Z rozpaczy także targnęła się na swoje życie. Swą decyzją Kreon doprowadził do śmierci trzech osób. Był przekonany, że broni prawa. Jego pragnieniem było zaprowadzenie ładu społecznego w Tebach.
Istotą gatunku jest konflikt tragiczny, który jest wynikiem siły fatum. Los Edypa był przesądzony, przepowiednia objawiła go rodzicom jeszcze przed narodzeniem dziecka, potem powtórzyła go samemu Edypowi, wszyscy chcieli go uniknąć, jednak przeznaczenie jest nieodwołalne. Klątwa ta wisi nad całym rodem, Lajos ginie z ręki syna, Jokasta popełnia samobójstwo przerażona swoją hańbą, synowie Edypa mordują się nawzajem, a jego córka wybiera śmierć, zmuszona dokonać wyboru między przestrzeganiem boskich praw a ocaleniem własnego życia. Konflikt tragiczny jest więc wynikiem działania fatum, to los przesądza o klęsce człowieka, człowiek jest tu bezsilny. Podobnie rzecz ma się z Antygoną, ona również nie miała wyboru. Wierzyła w słuszność swojego postępowania, nie mogła uczynić inaczej, choć wiedział, że łamiąc królewski zakaz naraża się na śmierć.
Główna bohaterka tragedii może być traktowana jako symbol wielu uniwersalnych, ponadczasowych, zawsze obecnych w życiu człowieka wartości. Sofokles pokazuje nam, że zawsze na świecie dochodzi do sporów podobnych temu, który miał miejsce w jego utworze, zawsze obecna jest walka między dobrem a złem, między zupełnie odmiennymi poglądami i, że zawsze konfrontacja przeciwnych postaw ma trudne (bądź niemożliwe) rozwiązanie, a w rezultacie prowadzi do jakiejś klęski i upadku. Zatem możemy mówić, że problem przedstawiony przez Sofoklesa jest uniwersalny, aktualny w każdym czasie, zawsze obecny w życiu człowieka, powtarzalny.